Pandemi bana göre son yüzyılın en iyi öğretmeni. İnsanlar bir ihtiyaca cevaben öğrenirler. Öğretilen konulara neden ihtiyaçları olduğunu göremezlerse, onu görmezden gelir, reddeder veya anlamlı bir şekilde özümsemekte başarısız olurlar. Ruhunda ve özünde asıl ihtiyacı...
Koronavirüsün ülkemizde ortaya çıkmasının yaklaşık dokuzuncu ayına, kendinden bahsedilmeye başlanmasının neredeyse birinci yılına yaklaşıyoruz. Uzmanlara göre yolun yarısındayız henüz. Hem küresel hem bu kadar katmanlı hem bu kadar çok aktörlü…
Nasıl da hiç beklenmedik anda ters köşe yaptı online çalışma ve öğrenme modeli. “Dijitalleşmeliyiz, yapay zekâ kapıda, yatırımları teknolojiye yapmalıyız” diye diye avaz avaz bağırırken fütüristler, pat diye, nasıl da içinde bulduk dijital dünyanın içinde kendimizi....
Bazı meslek gruplarının yoklukları hayatımızı olumsuz yönde etkileyecektir. Hayatımıza dair birçok işimizi bu meslek grupları olmadan yapmamız neredeyse imkansız.
Eskiden her şey çok normalmiş gibi herkeste bir normale dönme özlemi. Her şey normal falan değildi eskiden. Bir sürü anormallikleri olan koca bir dünyada yaşıyorduk.
Ofisi eve taşıdık peki ya güveni, değerleri ve aidiyeti? Bu zor günlerden geçerken iki önemli unsura dikkat etmek gerekiyor: Şirketlerin yönetim anlayışları ve çalışanların iş yapış modelleri.
Şunu göz ardı edemeyiz; biz duygusal, sözel tarafı analitik tarafından daha kuvvetli bir toplumuz. Soyut kavramlara olan inanç somut verilere olan inancın önünde gider bizim kültürümüzde.
İnsanoğlu, doğduktan yaklaşık altı ay sonra değerli olduğunu hissetmeye ihtiyaç duyar. Ebeveynleri ve çevresi tarafından sevildiğini bilmeyi kendisine gösterilen ilgi ve ağladığında ihtiyaçları karşılandığında hisseder. Bu değerli hissetme ihtiyacı bir yetişkin...
Günümüzün en geçer akçelerinden biri insan ilişkilerinde başarılı olmak diğer adıyla iletişim becerisi. Yani kendini doğru ifade etmek, karşındakini de etkin ve ilgili dinlemek. Sosyal ilişkilerde, iş dünyasında, dijital/geleneksel pazarlamada ve aile içinde iletişim...
Yaşam şartları insanları her geçen gün daha da mutsuz ediyor? Kendiniz başta olmak üzere herkesin daha mutsuz ama daha çok umutsuz olduğunu gördüğünüze şüphe yok.
Yazılarımın her ay yayınlandığı mecraların birinden yeni yıl hakkında güzel temenniler yazmam gerektiği konusunda bir tavsiye aldım. Fakat ben ‘’yeni yıla umutla bakalım, her şeyi geride bırakalım’’ türünden yazılar yazmak istemedim. İnanma…
Sosyal medya, insanı olduğundan çok gösterir. Bu önerme, herkes için geçerli olmamakla birlikte, çoğunluğun sanal dünyadaki hali, gerçek dünyadakine birkaç beden büyük gelir.
Son günlerde en çok duyduğumuz şey belirsizliğin getirdiği stres, stresin getirdiği kararsızlık, kararsızlığın getirdiği durağanlık değil mi? Bu dönem şu ana kadar yaşadığımız diğer dönemlerden farklı. En büyük farkı, refaha ermek için net bir yol haritasının olmaması...